18.8.17

Η Στεφανία (1967)








Η Στεφανία (Ζωή Λάσκαρη), ένα όμορφο κορίτσι, ζει με την μητέρα και τον πατριό της, με τον οποίο αποκτά την πρώτη ερωτική της εμπειρία. Από τότε η Στεφανία παίρνει τον άσχημο δρόμο και εκμεταλλεύεται την ομορφιά της για να αποκτήσει μια πλούσια ζωή, όταν την πιάνει η αστυνομία και η ίδια οδηγείται στο αναμορφωτήριο.


17.8.17

Sometimes in April (2005)










Τον Απρίλιο του 1994 και μέσα σε χρονικό διάστημα 100 ημερών, περίπου 800.000 άνθρωποι έχασαν τις ζωές τους κατά τη διάρκεια μαζικών εκκαθαρίσεων που διέπραξαν οι εθνικιστές Χούτου στη φυλή των Τούτσι, στο αφρικανικό κράτος της Ρουάντα. 

Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, αυτό το βαθιά συγκλονιστικό δράμα εστιάζει στην ιστορία δύο αδελφών, που τους χώρισαν οι πολιτικές διαφορές τους, ενώ παράλληλα εκθέτει λεπτομερώς το απίστευτο κουράγιο και την καρτερικότητα που έδειξε ο λαός της Ρουάντα. 

Παραγωγή: 2005 
Είδος Ταινίας: Δράμα, πολεμική, ιστορική 
Σκηνοθέτης: Raoul Peck 
Ηθοποιοί: Idris Elba, Carole Karemera, Pamela Nomvete




23.6.17

Extortion (2017)














Οι οικογενειακές διακοπές στην Καραϊβική χαλάνε, ένας πατέρας ενάντια στον χρόνο προσπαθεί να σώσει τον γιο του και την γυναίκα του...


6.2.17

Il Postino (1994)


Διάρκεια: 108' 
Παραγωγή: Γαλλία - Ιταλία - Βέλγιο 
Σκηνοθεσία: Μάικλ Ράντφορν
Πρωταγωνιστούν: Φιλίπ Νουαρέ, Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα, Μάσιμο Τροϊζι, Λίντα Μορέτι, Ρενάτο Σκάρπα 

 Ο ταχυδρόμος της τρυφερής αυτής ταινίας δεν είναι ένας απλός κούριερ γραπτών μηνυμάτων, αλλά μια γέφυρα επικοινωνίας δύο κόσμων: του κόσμου της ποίησης και της σοφίας και του κόσμου των αγνών συναισθημάτων που όμως δεν βρίσκουν τα λόγια για να εκφραστούν σωστά. Ο Μάριο έχει την καρδιά ενός ποιητή αλλά λίγο ταλέντο με τις λέξεις. Ο Νερούντα θα γίνει ο δάσκαλός του. Η αλληλογραφία θα αποτελέσει το πρόσχημα για να ανθίσει μια δυνατή φιλία, όπου δάσκαλος και μαθητής θα περάσουν ατέλειωτες ώρες συζητώντας για τα νοήματα των λέξεων, την πολιτική, το γράψιμο και, πάνω από όλα, για τις γυναίκες, στις οποίες ο Νερούντα ασκεί μια παράξενη γοητεία.

trailer
 

4.2.17

Silence (2016)






Είδος: Δράμα | Ιστορία | Διάρκεια: 161 min

1638. Ο ιησουίτης καλόγερος Ροντρίγκεζ και ο καλόγερος Φρανσίσκο Γκάρπε καταφτάνουν από την Πορτογαλία στην Ιαπωνία, για να αντικαταστήσουν τον μέντορα τους, καλόγερο Φερέιρα που οι αναφορές τον θέλουν να έχει αποστατήσει. Εκεί βλέπουν ότι ο ντόπιος χριστιανικός πληθυσμός κινείται κρυφά. Οι ιαπωνικές αρχές τους εξαναγκάζουν να πατάνε πάνω στα «φούμι», τα οποία είναι τοπικά εικονίσματα που αναπαριστούν τον Ιησού και την Παναγία. Όσοι αρνούνται, φυλακίζονται και σκοτώνονται.

Σκηνοθεσία: Martin Scorsese | Σενάριο: Jay Cocks, Martin Scorsese | Ηθοποιοί: Andrew Garfield, Adam Driver, Liam Neeson, Tadanobu Asano, Ciarán Hinds


30.1.17

Arrival (2016)










Aμερικανική ταινία, σε σκηνοθεσία Ντενί Βιλνέβ, με τους: Έιμι Άνταμς, Τζέρεμι Ρένερ, Φόρεστ Γουίτακερ. 

Όταν εξωγήινα διαστημόπλοια προσγειώνονται σε διάφορα μέρη της Γης, μια διακεκριμένη γλωσσολόγος αναλαμβάνει να επικοινωνήσει με τους επιβάτες τους για να ξεκαθαρίσει τις διαθέσεις τους.


29.1.17

Η Ελιά | El Olivo (2016)






Σκηνοθεσία: Ισιάρ Μπολαίν
Πρωταγωνιστούν: Χαβιέ Γκουτιέρεζ, Άννα Καστίγιο, Πεπ Άμπρος, Μάνιουελ Κουκάλα, Μιγκέ Άνχελ Αλαντρέν, Μαρία Ρομέρο 

Η Άλμα είναι 20 χρονών και ζει σ’ ένα μικρό χωριό στην ανατολική ακτή της Ισπανίας. Έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον αγαπημένο της παππού, παρόλο που εκείνος έχει σταματήσει να μιλά εδώ και χρόνια. Όταν αρνείται πια και να φάει, η Άλμα πιστεύει ότι ο μόνος τρόπος να τον βοηθήσει, είναι να βρει και να φέρει πίσω την ελιά που ξεριζώθηκε και πουλήθηκε από την οικογένεια του πριν 12 χρόνια. Χωρίς πλάνο και χρήματα, πείθει συγγενείς και φίλους να την ακολουθήσουν στην αναζήτηση της ελιάς που ανήκε στην οικογένεια της για περισσότερα από 2 χιλιετίες.


13.1.17

Δεσμοί Αίματος [Rams / Hrutar] 2015








Σε μια απομακρυσμένη ισλανδική κοιλάδα, δυο αδέλφια που έχουν να μιλήσουν μεταξύ τους σαράντα χρόνια καλούνται να αντιμετωπίσουν από κοινού μια αρρώστια που εξοντώνει τα κοπάδια τους.


3.1.17

Amour (2012, Michael Haneke)





Κριτική: ΝΑΝΑ ΚΥΡΙΑΖΗ

Love is stronger than death…

Ή τουλάχιστον ισάξια. Ο Χάνεκε έχει βαλθεί να το αποδείξει αυτό στη νέα του ταινία «Αγάπη», που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών 2012.

Η ιστορία είναι απλή: ένα ηλικιωμένο ζευγάρι αντιμετωπίζει την ύστατη πρόκληση: τα γηρατειά και τον θάνατο. Αυτό που δεν μπόρεσε να τους χωρίσει μια ολόκληρη ζωή τους χωρίζει τώρα σκληρά και αμείλικτα.

Ο Ζωρζ και η Ανν (Jean-Louis Trintignant-Emmanuelle Riva), συνταξιούχοι καθηγητές μουσικής, ζουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους μέσα σε μια ήρεμη αγάπη. Όταν όμως η κατάσταση υγείας της Ανν αλλάζει δραματικά ύστερα από εγκεφαλικά και αποτυχημένη εγχείρηση, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση… Η Ανν καταλήγει κατάκοιτη και με άνοια. Ο Ζωρζ τη φροντίζει με κάθε επιμέλεια στο διαμέρισμά τους, αποκλείοντας σιγά σιγά τον έξω κόσμο, την κόρη του, τις νοσοκόμες, όλους όσοι θα εξέθεταν την Ανν σε ένα θέαμα του εαυτού της που η ίδια δεν ήθελε. Παρά την τεράστια φροντίδα και αγάπη του Ζωρζ η κατάστασή της παίρνει τη φυσική τροπή. Η Ανν κάθε μέρα όλο και περισσότερο εγκαταλείπει την ύπαρξή της, πνευματικά και σωματικά. Ποια είναι η ύστατη απόδειξη αγάπης που μπορεί να κάνει ο Ζωρζ για την αγαπημένη του;

Ο Χάνεκε με αυτήν την ταινία ανακαλύπτει κάτι που συνήθως φαίνεται σαν να λείπει από τις ταινίες του: τον ανθρωπισμό του. Ο ψυχρός τρόπος με τον οποίο οι περισσότερες ταινίες του αποτελούν μια ανατομία του ανθρώπινου «κακού» αφήνει λίγο περιθώριο για συμπάθεια στην ανθρώπινη φύση. Εδώ όμως κάνει μια μικρή στροφή, χωρίς να ξεφεύγει από το χαρακτηριστικό του ύφος.

Στην αρχή, βλέποντας την ταινία, μπορούμε να διατηρήσουμε μια στάση καχυποψίας και άμυνας. Η ταινία φαίνεται να είναι η επιτομή της Ευρωπαϊκής ταινίας τέχνης, που σημαίνει σχεδόν μια «συνταγή» για επιτυχία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, διάσημους Ευρωπαίους ηθοποιούς, σοφιστικέ ατμόσφαιρα για μορφωμένο κοινό μεσοαστικής τάξης. Ο Ζωρζ και η Ανν ζούνε ένα δράμα, ωστόσο οι συνθήκες διαβίωσής τους δεν είναι ποτέ μίζερες. Ίσα ίσα, εδώ οι ήρωες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν έξτρα προβλήματα χώρου, χρημάτων ή άλλων. Πρόκειται για ένα μπουρζουά ζευγάρι, που ζει σε ένα ευρύχωρο εκλεπτυσμένο διαμέρισμα στην κορυφή ενός κτηρίου. Επίσης, εδώ δεν υπάρχει από πίσω καμιά ιδεολογική κριτική διάσταση, τόσο που σε κάνει να πεθυμείς τις ταινίες του Μπουνιουέλ, που τόσο εύστοχα παρουσίαζαν την αστική τάξη σε όλη της την παθολογία. Σε κάνει να πεθυμείς ακόμα έναν Μπέργκμαν, π.χ. στο «Κραυγές και ψίθυροι», καθώς η ταινία του Χάνεκε δεν φτάνει ίσως το υπαρξιακό μέγεθος των μπεργκμανικών ταινιών. Τι απομένει λοιπόν; Καθαρός Χάνεκε. Παρά τους ενδοιασμούς που προαναφέραμε, που τους λαμβάνουμε υπόψη βλέποντας την ταινία, καταλαβαίνουμε ωστόσο ότι η ταινία κάνει αυτή την επιλογή για να απομονώσει την υπόθεση αποκλειστικά στο ψυχολογικό δράμα αυτών των δύο ανθρώπων. Το θέμα της άλλωστε, όπως λέει και ο τίτλος, είναι η «αγάπη» και η δυνατότητα επιβίωσής της μέσα σε μια τραγωδία (με αυτή την έννοια πλησιάζει περισσότερο το «Μπλε» του Κισλόφσκι). Με εξαίρεση την παρουσία της κόρης και ελάχιστων άλλων μικρών ρόλων, η διηγηματική αυτή επιλογή έχει μοναδικό σκοπό να επικεντρωθεί στο ζευγάρι και πώς βιώνει το προσωπικό του δράμα, που κατ’ αναλογία αποτελεί και το δράμα πολλών άλλων ανθρώπων. Και εκεί βρίσκεται ο «συναισθηματισμός» του Χάνεκε. Πάντα μετρημένος και απόλυτα κεκαλυμμένος, γιατί ο Χάνεκε σίγουρα δεν αναλώνεται σε εύκολους συναισθηματισμούς. Η σκηνοθετική του ματιά εξακολουθεί να είναι παγερή και αποστασιοποιημένη. Παρακολουθεί το ζευγάρι με έναν σχεδόν ουδέτερο και ξερό τρόπο, με πολλά σταθερά shot-reverse shots αλλά και όταν ακολουθεί τους ηθοποιούς κρατάει πάντα απόσταση. Η κάμερα ποτέ δεν πλησιάζει τόσο ώστε να σε εμπλέξει συναισθηματικά. Η σκηνοθεσία του μερικές φορές είναι τόσο λιτή, ντοκιμαντερίστικη και φλεγματική, σαν να μην υπάρχει από πίσω κάποιο ιδιαίτερο σκηνοθετικό στυλ. Δεν ισχύει βέβαια αυτό. Ο Χάνεκε είναι πολύ ευφυής για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, αυτή η επιτηδευμένη λιτότητα είναι ακριβώς η μαγεία του Χάνεκε. Εκεί που νομίζεις ότι βλέπεις μια ταινία γυρισμένη με έναν «στρωτό» τρόπο, χωρίς εξάρσεις, συνειδητοποιείς ότι παραείναι «στρωτός», για να είναι άβουλος και ακαδημαϊκός. Ο Χάνεκε τελικά απογυμνώνει την ίδια του τη σκηνοθεσία για να αφήσει να φανούν με τον αποτελεσματικότερο τρόπο, εντελώς ωμά και αληθινά, όσα νιώθουν και περνούν οι ήρωες. Η απογύμνωση συνιστά το σκηνοθετικό του στυλ. Η κατάδειξη του δράματος πρέπει να είναι ανελέητη. Μόνο έτσι μπορεί να προκύψει η ύψιστη συγκίνηση. Η σπαρακτική συναισθηματική φόρτιση. Χωρίς να το καταλάβεις, μπαίνεις στο συναισθηματισμό των ηρώων, τη μεγάλη τους αγάπη, τη μεγάλη τους καταστροφή, τη μεγάλη τους πάλη για να νικήσει η αγάπη και όχι ο θάνατος.

14.12.16

Timbuktu (2014)

Δραματική | Έγχρωμη | Διάρκεια: 97' Γαλλομαυριτάνικη ταινία, σκηνοθεσία Αμπντεραχμάν Σισακό με τους: Ιμπραΐμ Αχμέντ, Αμπέλ Τζάφρι, Τούλου Κίκι 











Βραβευμένη με επτά Σεζάρ και υποψήφια για ξενόγλωσσο Όσκαρ, συγκινητική, επίκαιρη, αλλά αφελώς περιγραφική πολιτικοκοινωνική καταγγελία. Λυρικός κι ευαίσθητος κινηματογραφιστής, ο Σισακό κοιτάζει τους πρωταγωνιστές στα μάτια και δεν παρασύρεται σε κατάχρηση «ποιητικών» εικόνων ή στην επίδειξη μιας καρτποσταλικής εικονογραφίας. Σχολιάζει τα τραγικά παιχνίδια της μοίρας, περιγράφει καίρια τη ζωή ανθρώπων που δεν μπορούν να αποφασίσουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, γίνεται όμως απρόσμενα απλοϊκός στον (τηλεοπτικά μανιχαϊστικό) τρόπο με τον οποίο καταδικάζει τη φονταμενταλιστική βαρβαρότητα, καθώς επιστρατεύει κλισέ συμπεριφορές και μελοδραματικά διλήμματα.


9.9.16

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (Ζυλ Ντασέν, 1957 | πλήρης ταινία)









Σκηνοθεσία: Jules Dassin | Σενάριο: Nikos Kazantzakis, Ben Barzman, Jules Dassin | Παίζουν: Jean Servais, Carl Möhner, Grégoire Aslan, Μελίνα Μερκούρη κ.α.


19.8.16

Paul the Apostle | Παύλος ο Απόστολος [πλήρης ταινία, 2000]





Πλήρης η ταινία ΕΔΩ:


20.2.16

Το Όνομα του Ρόδου | The Name Of the Rose [πλήρης ταινία, 1986]





Γερμανογαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ζαν Ζακ Ανό με τους: Σον Κόνερι, Μάρεϊ Αμπραχαμ, Κρίστιαν Σλέιτερ, Ρον Πέρλμαν. Τον 14ο αιώνα, ένας διανοούμενος και αντικομφορμιστής μοναχός ερευνούν μια σειρά από μυστηριώδεις φόνους σ' ένα απομονωμένο μοναστήρι.

16.2.16

Η Θυσία | Offret (1986, Αντρέι Ταρκόφσκι)









Το κύκνειο άσμα του Αντρέι Ταρκόφσκι, ένας φόρος τιμής στον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και ίσως η πιο συνταρακτική ταινία που γυρίστηκε ποτέ για το τέλος του κόσμου.

Γράφει ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΡΑΝΑΚΗΣ 

Τα γενέθλια του Αλεξάντερ διακόπτονται από την είδηση πως ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει μόλις ξεκινήσει και η ανθρωπότητα βρίσκεται λίγο πριν τον ολοκληρωτικό αφανισμό της. Aν και άθεος, ο Αλεξάντερ θα προσφέρει στο Θεό την οικογένεια του, το σπίτι του ακόμη και τον μικρό του γιο προκειμένου να σωθεί ο κόσμος.

Ακόμη και αν ο Ταρκόφσκι δεν πέθαινε λίγο μετά την ολοκλήρωση της, η «Θυσία» ήταν φτιαγμένη για να αποτελέσει την τελευταία μεγαλειώδη πράξη στο έργο ενός από τους μεγαλύτερους ποιητές της έβδομης τέχνης. Όχι γιατί μιλάει για το τέλος του κόσμου ολοκληρώνοντας ιδανικά τις μεταφυσικές αναζητήσεις της φιλμογραφίας του Ταρκόφσκι, αλλά κυρίως γιατί επανεξετάζει μέσα από μια ελεγειακή και πανανθρώπινη ματιά οτιδήποτε υπήρξε ποτέ το έργο του Ρώσου σκηνοθέτη.

Με το φάντασμα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (αγαπημένου σκηνοθέτη του Ταρκόσφκι) να πλανάται πάνω από κάθε πλάνο της (γυρισμένη στο Γκότλαντ, εκεί όπου ο Μπέργκμαν γύρισε τις περισσότερες ταινίες του, με πρωταγωνιστή τον Ερλαντ Γιόζεφσον και διευθυντή φωτογραφίας τον Σβεν Νίκβιστ, δύο από τους μόνιμους συνεργάτες του Σουηδού σκηνοθέτη), δεν είναι τυχαίο ότι η «Θυσία» αγγίζει τα όρια μιας αλληγορίας φτιαγμένης για να σε κάνει να επαναδιαπραγματευτείς τη σχέση σου με τον Θεό, τη θνητότητα και τη ζωτική ύπαρξη των «άλλων».

Σε ένα μονόλογο με τον εαυτό του, ο Αλεξάντερ δεν είναι παρά ο Αντρέι (από το «Αντρέι Ριουμπλιόφ» του 1966, ο Κρις (από το «Σολάρις» του 1972), ο οδηγός (από το «Στάλκερ» του 1979), ο Αντρέι (από τη «Νοσταλγία» του 1983), ο ίδιος ήρωας που αναζητά την «αλήθεια» και που στο τέλος της ζωής του είναι έτοιμος να θυσιαστεί για όσα δεν τολμούσε να πιστέψει μέχρι σήμερα.

Τελικά, ο Αλεξάντερ δεν είναι παρά ο ίδιος ο Ταρκόφσκι που σε μια έκρηξη μεγαλοσύνης απευθύνει μια ύστατη έκκληση για επιστροφή στην αθωότητα. Κλείνοντας ολόκληρο το σύμπαν μέσα σε ένα σπίτι στη μέση του πουθενά και τοποθετώντας την απειλή της πυρηνικής καταστροφής στα θεμέλια μιας δυσλειτουργικής οικογένειας, ο Ταρκόφσκι κινηματογραφεί στην πραγματικότητα την ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στο χρόνο που περνάει, την ήττα των χαμένων ευκαιριών και τον τρόμο της αλλαγής.

Στο δικό του φουτουριστικό blockbuster τα ειδικά εφέ είναι οι απόκοσμοι ψίθυροι λίγο πριν το τέλος, η πραγματικότητα που μπερδεύεται με το όνειρο σε μια αποσύνθεση του ρεαλισμού, τα βλέμματα που ανταλλάσσουν οι μελλοθάνατοι ζητώντας –έστω και τελευταία στιγμή– συγχώρεση. Με ένα αργό, σχεδόν ασκητικό ρυθμό, ό,τι συμβαίνει στα 145 λεπτά της «Θυσίας» είναι προγραμματισμένο να αγγίξει τα όρια μιας προσευχής. Λίγο πριν το «αμήν», τίποτα δεν θα έχει αλλάξει, εκτός από το ότι οι θνητοί μπορούν πια να νιώσουν ασφαλείς στην δυστοπική πραγματικότητα που τους έμελλε να ζήσουν.

Και σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά φινάλε της ιστορίας του σινεμά, το σπίτι που καίγεται – μοναδική ύλη μέσα σε ένα φυσικό τοπίο – είναι κάτι παραπάνω από μια «θυσία». Είναι η υπόσχεση πως η ζωή θα συνεχιστεί έτσι κι αλλιώς.

7.2.16

Yüregine Sor | Ρώτα την καρδιά σου (2010) [πλήρης η ταινία]









Πρόκειται για μία ταινία του 2010 με τίτλο "Ρώτα την καρδιά σου" (Yuregine Sor) που πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού για την Τουρκία: τους Κρυπτοχριστιανούς και πιο συγκεκριμένα αυτούς του Πόντου! 

Για το θέμα των Κρυπτοχριστιανών έχουν γραφτεί και έχουν ακουστεί πολλά. Πρώτη φορά αυτό το θέμα έγινε ταινία, από τον σκηνοθέτη Υusuf Kurcenli. Ο σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1947 στη Μαύπαρη της Ριζούντας του Πόντου.

Υπόθεση της ταινίας 

Μία ιστορία αγάπης, ανάμεσα σε μία Μουσουλμάνα, την Esma και έναν Κρυπτοχριστιανό, τον Mustafa. Πώς αντιδρά η μητέρα του Μουσταφά, όταν μαθαίνει ότι ο γιος της θέλει να "κλέψει" την Μουσουλμάνα Esma; Πώς ο μικρός της οικογένειας, μαθαίνει ότι η οικογένειά του δεν είναι μουσουλμάνοι όπως νόμιζε, αλλά...

Πώς ο παππούς, ενώ πηγαίνουν να τον κηδέψουν ως Μουσουλμάνο, τελικά καταλήγει σε χριστιανικό νεκροταφείο; Όσοι έχουν ρίζες από εκείνα τα μέρη και έχουν ακούσει από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους ιστορίες, το λιγότερο θα συγκινηθούν...