15.2.19

Βελούδινο Πριόνι | Velvet Buzzsaw (2019)






Το "Βελούδινο Πριόνι" είναι ένα θρίλερ με φόντο τον σύγχρονο κόσμο της τέχνης στο Λος Άντζελες, όπου εμπορικοί καλλιτέχνες και μεγάλοι συλλέκτες πληρώνουν βαρύ αντίτιμο όταν η τέχνη συγκρούεται με το εμπόριο. 

Οι Τζέικ Τζίλενχαλ, Ρενέ Ρούσο, Τόνι Κολέτ, Ζάουι Άστον, Τομ Στάριτζ, Νατάλια Ντάιερ, Νταβίντ Ντιγκς, Μπίλι Μάγκνουσεν και Τζον Μάλκοβιτς πρωταγωνιστούν σε μια νέα ανατρεπτική ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Νταν Γκίλροϊ.

31.1.19

Το αίμα των αγαλμάτων [1982, Τώνης Λυκουρέσης]


Μια ομάδα ανηλίκων δραπετεύει από το αναμορφωτήριο και καταλαμβάνει το αρχαιολογικό μουσείο μιας επαρχιακής πόλης, παραμονή των εγκαινίων του. Απειλούν να καταστρέψουν τα αγάλματα εάν δεν γίνουν δεκτά τα αιτήματα τους. Ο χώρος περικυκλώνεται από τα όργανα της εξουσίας και τις δυνάμεις καταστολής, και η σύγκρουση μοιάζει αναπόφευκτη. Μόνον η έφορος-αρχαιολόγος του μουσείου συμμερίζεται την αγωνία των δραπετών και ενδιαφέρεται για τα πολιορκημένα αγάλματα που κινδυνεύουν. Το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον της πόλης αδιαφορεί παντελώς για τα τεκταινόμενα.

Σκηνοθεσία: Τώνης Λυκουρέσης
Σενάριο: Τώνης Λυκουρέσης, Στρατής Καρράς
Φωτογραφία: Ανδρέας Μπέλλης
Μουσική: Γιώργος Κουρουπός
Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος: Νίκος Πολίτης
Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου
Διεύθυνση Παραγωγής: Αιμίλιος Κονιτσιώτης, Βέρα Λυκουρέση
Παραγωγή: Τώνης Λυκουρέσης
Συμπαραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

Ηθοποιοί: Βέρα Κρούσκα, Richard Svare, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Τάκης Βουλαλάς, Ηλίας Λογοθέτης, Εύα Κοταμανίδου, Γιώργος Νινιός, Δημήτρης Πουλικάκος, Γιάννης Κανδήλας, Μιχάλης Γιαννάτος, Κώστας Μπακάλης, Λυδία Λένωση, Αλέκος Ζαρταλούδης, Δημήτρης Καμπερίδης, Νίκος Κάπιος, Ελπιδοφόρος Γκότσης, Νικόλ Κοκκίνου, Νίκος Κατωμέρης, Λάζαρος Ανδριώτης, Νίκος Λάσκαρης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Αλέκος Μαυρίδης, Χρήστος Σάββας, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Στάθης Κακαβάς, Διονύσης Μαρτινέγκος,  Πέτρος Μάρκαρης, Αγαπητός Μανδαλιός, Κωστής Μαλκότσης, Νόρα Λιάμη, Θέκλα Τσελεπή, Τάσος Σαρίδης, "Καίσαρ", κ.α.


26.1.19

La noche de 12 años (2018) | A Twelve-Year Night | Η δωδεκάχρονη νύχτα







Σεπτέμβριος του 1973. Η Ουρουγουάη τελεί υπό στρατιωτικό καθεστώς. Το κίνημα των ανταρτών Τουπαμάρος έχει ήδη συνθλιβεί. Τα μέλη του έχουν βρεθεί στη φυλακή, αφού υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια. Μια φθινοπωρινή νύχτα, τρεις κρατούμενοι (ανάμεσά τους και ο Πέπε Μουχίκα, ο κατοπινός πρόεδρος της χώρας) απομακρύνονται από τα κελιά τους για μια μυστική αποστολή. Η εντολή είναι σαφής: «Αφού δεν μπορούμε να τους σκοτώσουμε, ας τους τρελάνουμε» Οι άνδρες θα μείνουν στην απομόνωση για δώδεκα χρόνια.

Μια λυρική ιστορία επιβίωσης για τη δύναμη του πνεύματος σε καιρό πολέμου και για τους πείσμονες «τρελούς» της Ιστορίας που επανεπινόησαν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά τα όρια της ανθρώπινης κατάστασης.

Σκηνοθεσία: Álvaro Brechner Σενάριο: Álvaro Brechner Ηθοποιοί: Antonio de la Torre, Chino Darín, Alfonso Tort, César Troncoso, Soledad Villamil


25.1.19

The Wife (2017)





Έχοντας επί σαράντα χρόνια θυσιάσει τα όνειρα της για να στηρίξει το σύζυγο της και τη λογοτεχνική του καριέρα, η Τζόαν είναι η τέλεια σύζυγος. Ο γάμος τους, όμως, έχει χτιστεί με άνισους όρους κι εκείνη έχει φτάσει τα όρια της. Την παραμονή της βράβευσης του άντρα της με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, η Τζόαν ετοιμάζεται να αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό της καριέρας του...

Σκηνοθεσία: Björn Runge Σενάριο: Jane Anderson, Meg Wolitzer Ηθοποιοί: Glenn Close, Jonathan Pryce, Max Irons


22.1.19

Roma (2018)








Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν κάνει το πορτρέτο της οικογενειακής ζωής και της κοινωνικής ιεραρχίας εν μέσω των πολιτικών αναταραχών στο Μεξικό της δεκαετίας του '70. 

 Σ' ένα μεσοαστικό σπίτι στην περιοχή Ρόμα του Μεξικό, τη νέα δεκαετία του '70, η ζωή κυλά με τη φούρια της καθημερινότητας. Ο γιατρός μπαμπάς και η (με σπουδές βιοχημείας) νοικοκυρά μαμά βιώνουν το χωρισμό τους, αλλά συγκαλυμμένα μυστικά. Τα τέσσερα παιδιά και η γιαγιά αναπληρώνουν το θόρυβο, τις ταραχές και τα παιχνίδια. Ολα περνούν από τα χέρια κι από τα μάτια της Κλέο, της μίας από τις δυο υπηρέτριες του σπιτιού. 

Σκηνοθεσία: Alfonso Cuarón Σενάριο: Alfonso Cuarón Ηθοποιοί: Yalitza Aparicio, Marina de Tavira, Diego Cortina Autrey


21.1.19

The Favourite (2018) | Η Ευνοούμενη, η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου







Η ταινία ακολουθεί τις πολιτικές μηχανορραφίες κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας της βασίλισσας Άννας, της τελευταίας απογόνου της μοναρχίας του Οίκου των Στιούαρτ.

Αρχές του 18ου αιώνα. Η Αγγλία βρίσκεται σε πόλεμο με τους Γάλλους.  Η φιλάσθενη Βασίλισσα Άννα βρίσκεται στο θρόνο και η στενή της φίλη Λαίδη Σάρα κυβερνά τη χώρα στη θέση της, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει για την υγεία της Άννας και το απρόβλεπτο ταπεραμέντο της. Όταν μια νέα υπηρέτρια, η Άμπιγκεϊλ φτάνει, η γοητεία της την κάνει αμέσως αγαπητή στη Σάρα. Η Σάρα την παίρνει υπό την προστασία της και η Άμπιγκεϊλ βρίσκει μια ευκαιρία να επιστρέψει στις αριστοκρατικές της ρίζες. Καθώς οι τακτικές του πολέμου καταναλώνουν όλο το χρόνο της Σάρα, η Άμπιγκεϊλ παίρνει τη θέση της Σάρα ως η συντροφιά της Βασίλισσας. Η φιλία τους της δίνει την ευκαιρία να κάνει πραγματικότητα τις φιλοδοξίες της και δεν θα αφήσει καμία γυναίκα, καμία πολιτική, να σταθούν εμπόδιο στο δρόμο της...

Σκηνοθεσία: Yorgos Lanthimos Σενάριο: Deborah Davis, Tony McNamara Ηθοποιοί: Olivia Colman, Emma Stone, Rachel Weisz, Faye Daveney, Jennifer White


19.12.18

Η Χρυσομαλλούσα (Τώνης Λυκούρεσης, 1978)


Μια νεαρή και όμορφη γυναίκα, χήρα ενός μετανάστη στη Γερμανία, επιστρέφει με την κόρη της στη Ζάκυνθο. Συνδέεται ερωτικά με τον προοδευτικό δάσκαλο ενός χωριού και τον βοηθά στην αναβίωση της ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟΥΣΑΣ, ενός λαϊκού θεατρικού δρώμενου. Η παράσταση όμως δημιουργεί εντάσεις στην τοπική κοινωνία, με απρόβλεπτες εξελίξεις.

Σκηνοθέτης: ΛΥΚΟΥΡΕΣΗΣ ΤΩΝΗΣ
Σενάριο: ΛΥΚΟΥΡΕΣΗΣ ΤΩΝΗΣ, ΚΑΡΡΑΣ ΣΤΡΑΤΗΣ
Δ/ντής Φωτογραφίας: ΜΠΕΛΛΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
Μοντάζ: ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ
Ηχολήπτης: ΑΧΛΑΔΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΑΧΛΑΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος: ΖΙΑΚΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Μουσική Εκτέλεση: ΛΑΪΚΟΙ ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΧΤΕΣ ΚΕΡΙΟΥ, ΚΟΥΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΜΠΑΝΙΑ, ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΑΓΙΟΥ
Διεύθυνση Παραγωγής: ΛΥΚΟΥΡΕΣΗ ΒΕΡΑ, ΒΛΑΧΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

Ηθοποιοί: ΚΡΟΥΣΚΑ ΒΕΡΑ, ΚΑΤΣΑΡΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, ΚΑΖΑΝ ΒΑΓΓΕΛΗΣ, ΒΕΛΟΥΔΙΟΣ ΘΑΝΟΣ, ΑΛΕΥΡΑΣ ΝΙΚΟΣ, ΛΙΑΠΠΑ ΦΡΙΝΤΑ, ΤΣΟΥΧΛΟΣ ΝΙΚΟΣ, ΜΟΥΖΑΚΗΣ ΤΑΣΗΣ, ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΤΕΡΕΖΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΚΟΡΙΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΜΠΟΤΩΝΗ ΝΤΙΝΑ, ΛΥΚΟΥΡΕΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΛΟΥΓΑΡΗΣ ΝΙΚΟΣ, ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ ΝΙΚΟΣ, ΚΟΡΙΑΝΙΤΗΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΜΠΟΤΩΝΗΣ ΔΡΑΓΑΝΙΓΟΣ, ΛΟΥΓΑΡΗΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ, ΛΟΓΟΘΕΤΗΣ ΣΚΟΠΙΩΤΗΣ, ΛΥΚΟΥΡΕΣΗΣ ΣΠΥΡΟΣ, ΚΟΤΣΩΝΗΣ ΝΙΟΝΙΟΣ, ΑΛΙΑΖΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ


8.9.18

The Hunt | Jagten | Το Κυνήγι (2012)






Δανέζικη ταινία, σκηνοθεσία Τόμας Βίντερμπεργκ με τους: Μαντς Μίκελσεν, Λάσε Φόγκελστρομ, Σούσε Βολντ 

Ένας μοναχικός δάσκαλος που προσπαθεί να αποκτήσει την κηδεμονία του γιου του βλέπει τη ζωή του να αλλάζει αιφνίδια και δραματικά όταν κατηγορείται για άσεμνη συμπεριφορά σε ένα μικρό κοριτσάκι.



Με τον Μαντς Μίκελσεν να δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και τον Τόμας Βίντερμπεργκ να προσεγγίζει με αξιοθαύμαστη λιτότητα, καθαρότητα και ακρίβεια ένα επικίνδυνα φορτισμένο θέμα, το «The Hunt» είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ φέτος.

Eνα σπουδαίο κομμάτι σινεμά από κάθε άποψη, κι ένα φιλμ προορισμένο να μείνει στην μνήμη μας για ακόμη περισσότερα χρόνια και με ακόμη μεγαλύτερη ένταση απ' ότι η «Οικογενειακή Γιορτή».

Η ιστορία του μοιάζει με εκείνες που δίνουν το υλικό για αμερικάνικες δραματικές τηλεταινίες. Ένας δάσκαλος σε ένα νηπιαγωγείο, κατηγορείται από ένα κοριτσάκι ότι έκανε πράγματα που δεν «θα έπρεπε να συμβούν ανάμεσα σε ένα παιδί κι έναν ενήλικα», κι επειδή «τα παιδιά δεν λένε ψέμματα», όλοι τείνουν να το πιστέψουν δαιμονοποιόντας και εξοστρακίζοντας από την μικρή, αγαπημένη κοινότητά τους έναν άνθρωπο που μέχρι τότε ήταν αξιαγάπητος, άψογος και που στα μάτια του θεατή είναι πέρα από κάθε αμφιβολία αθώος.

Η «ευκολία» με την οποία όλοι βιάζονται να τον καταδικάσουν, η βιαστική μεταστροφή των συναδέλφων, των γειτόνων, των καλύτερων φίλων του, το κυνήγι μαγισσών που μια κοινότητα εξαπολύει εναντίον ενός ανθρώπου ίσως φανεί υπερβολικό σε θεατές που θέλουν να πιστεύουν πως η λογική και η ωριμότητα είναι βασικές αρετές του ανθρώπινου είδους (ακόμη κι αν η ιστορία και η καθημερινότητα) αποδεικνύουν συνεχώς το αντίθετο, όμως το φιλμ του Βίντερμπεργκ δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας.

Η μόνη αλήθεια στην κοινωνία των ανθρώπων, είναι αυτή που καταλήγουν να πιστεύουν οι περισσότεροι κι ένα ψέμα γίνεται αυτομάτως πραγματικότητα όταν η διασπορά του ξεπεράσει το κατώφλι του μυστικού που ψιθυρίζεις κρυφά και γίνει κοινό, μοιραστεί απ όλους. Ο ευκολότερος τρόπος «να ανήκεις» είναι να βρίσκεσαι από την πλευρά των πολλών και το να φέρνεις αντιρρήσεις σε κάτι που όλοι θεωρούν δεδομένο, δεν είναι κάτι που σου κερδίζει πολλούς καινούριους φίλους.

Η ανάγκη μας να ξορκίζουμε το κακό βρίσκοντας εύκολα αποδιοπομπαίους τράγους, είναι άλλωστε κάτι που επαναλαμβάνεται από την αρχή του χρόνου με επιμονή και σταθερότητα, αλλά αν ακόμη κι αυτό δεν είναι αρκετό για να σε κάνει να αποδεχθείς την σχεδόν μαζική υστερία που καταλαμβάνει την μικρή κοινότητα του φιλμ, λάβετε υπόψιν πως στην περίπτωση του «The Hunt» ο ισχυρισμός έρχεται από ένα μικρο παιδί, ένα πλάσμα που στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν ιερό τοτέμ, την ενσάρκωση της αγνότητας, της αθωότητας, του απόλυτου καλού, μια θεώρηση που είναι περισσότερο απλοϊκή και στα πρόθυρα της μαζικής υστερίας απ οτιδήποτε «απλοϊκό» μπορεί να σκεφτεί οποιοσδήποτε σεναριογράφος.

Ο Βίντερμπεργκ, πατέρας κι ο ίδιος, θέλει να μιλήσει και γι αυτό όπως θέλει να μιλήσει για τον τρόπο που μια κοινά αποδεκτή αλήθεια, ή ένα ψέμα απλώνονται σαν ιός σκοτώνοντας πρώτα απ όλα τα αντισώματα της λογικής σκέψης. Και το κάνει χωρίς υπερβολικές δραματικές κορώνες, δίχως κραυγές και ευκολίες, κάνοντας πάντα σαφές ότι αυτή η ιστορία δεν έχει κακούς: οι γονείς οι γείτονες οι δάσκαλοι, κάνουν το σωστό, ή αυτό που νομίζουν ότι είναι σωστό. Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που το να κάνεις το «σωστό» καταστρέφει τη ζωή ενός ανθρώπου ή την υφή της ίδιας της ανθρωπιάς μας...

Γιώργος Κρασσακόπουλος

27.6.18

1945 (ταινία, 2017)
















Κάποια ζεστή ημέρα του Αυγούστου του 1945, κι ενώ οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού είναι αφοσιωμένοι στην προετοιμασία για το γάμο του γιου του τοπικού ιερέα, καταφθάνουν στον σταθμό των τρένων δύο Ορθόδοξοι Εβραίοι κουβαλώντας κάποια μυστηριώδη δέματα. Οι χωρικοί τρέμουν στην ιδέα πως πρόκειται για επιζώντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που θα διεκδικήσουν τη χαμένη τους περιουσία... 

Μιλώντας με ευαισθησία για ένα παραγνωρισμένο θέμα της ευρωπαϊκής ιστορίας, ο σκηνοθέτης τολμά να ανοίξει το θέμα και να αποτυπώσει σ' αυτό το ασπρόμαυρο πορτρέτο μιας ρημαγμένης γης όλες τις γκρίζες ζώνες που καταπατούν οι άνθρωποι σε καιρό ειρήνης.

Σκηνοθεσία: Ferenc Török Σενάριο: Gábor T. Szántó, Ferenc Török Ηθοποιοί: Péter Rudolf, Bence Tasnádi, Tamás Szabó Kimmel, Dóra Sztarenki, Ági Szirtes


Ferenc Török: Το «1945» είναι η πιο ασπρόμαυρη εποχή της ιστορίας μας

 Ο βραβευμένος ούγγρος σκηνοθέτης μας μίλησε για την πιο ανεξερεύνητη και λιγότερο συζητημένη εποχή 

Γιάννης Νένες στην AthensVoice

Βρισκόμαστε στον Αύγουστο του 1945, σκληρή, ασπρόμαυρη εποχή αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που έχει ρημάξει την Ευρώπη. Δύο Εβραίοι επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος καταφθάνουν σε ένα ουγγρικό χωριό, κουβαλώντας ένα μυστηριώδες κουτί, για να εκπληρώσουν ένα ιερό χρέος προς τους νεκρούς τους. Οι κάτοικοι του χωριού, καχύποπτοι και ένοχοι για οικειοποίηση ξένων περιουσιών στη διάρκεια του πολέμου, φτάνουν σε παρανοϊκές αντιδράσεις που θα αλλάξουν, μέσα σε μία μέρα, τη ζωή πολλών…

Μια ασπρόμαυρη ταινία που θυμίζει γουέστερν και ιταλικό νεορεαλισμό. Μία σκληρή, γήινη ταινία, γεμάτη κυνισμό, ανέκφραστους ανθρώπους, σκυλιά που αλυχτούν, ξεχαρβαλωμένα ποδήλατα, σπασίματα και φωτιές, μία μισο-κατεστραμμένη ζωή μετά τον πόλεμο, με μυστικά και ενοχές που ξεσπούν στην καλοκαιριάτικη κάψα. Χαρακτηριστική ατάκα από την ταινία: «Αν ρωτήσει κανείς, τα πράγματα δεν είναι εδώ. Τα πήραν οι Γερμανοί. Ή οι Ρώσοι». 

Σε αυτό το δίπολο κινείται η ταινία του βραβευμένου με το βραβείο Μπέλα Μπαλάζ, ούγγρου σκηνοθέτη Ferenc Török. Η ταινία προβλήθηκε στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και πήρε το τρίτο βραβείο κοινού στο Panorama. 

Με αφορμή την προβολή της ταινίας στους αθηναϊκούς κινηματογράφους, ο Ferenc Török απαντάει στις ερωτήσεις της A.V.

Γιατί επιλέξατε την περίοδο μετά τον πόλεμο για την ταινία σας και ποιες ήταν οι αναφορές που θέλατε να κάνετε για τη σύγχρονη εποχή;

Το έτος 1945 είναι σίγουρα η πιο ανεξερεύνητη και λιγότερο συζητημένη εποχή της ιστορίας μας. Έχω σκεφτεί πολύ για το τι συνέβη μετά τον πόλεμο και το Ολοκαύτωμα. Αυτός είναι ένας κενός χώρος στην ουγγρική ιστορία. Οι σκέψεις μου ήταν σχετικά με το θάψιμο μυστικών και την αποδοχή του τι συνέβη. Επίσης για την προσπάθεια να γίνει κάτι, να γίνουμε ανεξάρτητοι, αλλά δεν ήταν τόσο εύκολο. Στην Ουγγαρία δεν υπήρξε αποκατάσταση για τα κατασχεθέντα ακίνητα των ανθρώπων, αλλά κυρίως δεν υπήρξε συμβολική αποζημίωση. Το κράτος αποδέχθηκε τη νομική ευθύνη για τα κατασχεθέντα ακίνητα, αλλά αποφάσισε ότι δεν υπάρχει πραγματική οικονομική βάση για την αποπληρωμή των τιμών όλων των πρώην ακίνητων περιουσιακών στοιχείων που κατασχέθηκαν και εθνικοποιήθηκαν κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και υπό το κομμουνιστικό καθεστώς. Στη δεκαετία του ’90, αυτό ήταν ένα μεγάλο θέμα σε όλη την Ευρώπη. Η αντανάκλαση στο σήμερα είναι σημαντική, υπάρχουν αναλογίες αλλά είναι και μια πολύ διαφορετική εποχή. Με τη ματιά του παρόντος όμως μπορούμε να δούμε το παρελθόν.

To «1945» είναι συμβολικό για όλη τη μεταπολεμική Ευρώπη ή συγκεκριμένα για την ουγγρική πραγματικότητα; Και με ποιον τρόπο;

Η χρονιά του 1945 είναι ένα σημείο εκκίνησης παντού. Τείνουμε να τονίζουμε περισσότερο τη χαρά για το τέλος του πολέμου φυσικά, αλλά υπήρχαν και αρνητικές πλευρές σε εκείνη την περίοδο. Για την Ουγγαρία είναι ιδιαίτερη περίοδος γιατί ήταν η εποχή της μετάβασης ανάμεσα σε δύο δικτατορικά συστήματα, ανάμεσα στο φασιστικό και το κομμουνιστικό καθεστώς.

Στην ταινία βλέπουμε μία έντονα πατερναλιστική κοινωνία να ισχύει στο χωριό. Είναι και αυτή τυπική εκείνης της εποχής;

Νομίζω ότι είναι τυπική σε όλες τις περιοχές, αλλά όσο πιο πολύ πλησιάζουμε στην Ανατολή τόσο πιο έντονη γίνεται. Είναι μια φεουδαρχική κληρονομιά και αυτό το χωριό στην ταινία κυβερνάται από αυτή τη διεφθαρμένη μαφία, η οποία χρησιμοποιεί τη δύναμη της εκκλησίας και της αστυνομίας και χειραγωγεί τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους.

Με ποιον τρόπο έχει αλλάξει, ή όχι, η Ευρώπη από το 1945;

Ευτυχώς η Ευρώπη έχει αλλάξει πολύ, αλλά πρέπει δυστυχώς και να παραδεχτούμε ότι μερικά πράγματα παραμένουν ίδια. 

Πιστεύετε ότι ένας πόλεμος στη σημερινή εποχή θα έκανε τους ανθρώπους να αντιδράσουν με τον ίδιο τρόπο που συνέβη με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Είχαμε την ευκαιρία να το δούμε αυτό στον Βαλκανικό πόλεμο στη δεκαετία του ’90 και ήταν ο ίδιος τρόμος, όταν οι γείτονες σκότωναν ο ένας τον άλλο από μία εθνικιστική τρέλα. 

Στην ταινία σας βλέπουμε πολλά πράγματα της καθημερινότητας να σπάζονται, να καίγονται, να καταστρέφονται – και μετά, στο δεύτερο μέρος, βλέπουμε προσωπικά αντικείμενα να τους συμπεριφέρονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Πώς το σχολιάζετε αυτό;

Εκείνη η περίοδος ήταν η καταστροφή για τους αμαρτωλούς και ένοχους που εκμεταλλεύτηκαν τον πόλεμο και τους ανήμπορους ανθρώπους, και περίοδος αισιοδοξίας για ένα νέο ξεκίνημα για τους αθώους επιζήσαντες.

Πιστεύετε ότι η ξενοφοβία ήταν πάντα όπως είναι σήμερα;

Ναι, η ξενοφοβία είναι μόνιμη και ο λαϊκισμός τη χρησιμοποιεί για τους δικούς του σκοπούς, παρουσιάζοντάς την συχνά σαν κάτι πιο επικίνδυνο από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Γιατί επιλέξατε να γυρίσετε την ταινία σε ασπρόμαυρο;

Για μένα εκείνη η περίοδος είναι ασπρόμαυρη. Όλες οι φωτογραφίες, όλα τα κινηματογραφικά επίκαιρα ήταν έτσι. Δεν μπορώ να φανταστώ το «1945» με διαφορετικό τρόπο, είναι αυθεντικό έτσι. Κατά κάποιο τρόπο και η δουλειά ήταν πιο εύκολη, δεν είχες να συγκεντρώνεσαι στα χρώματα. Είχαμε πιο πολύ χρόνο να ασχοληθούμε με τη σύνθεση και τις ερμηνείες. Η σύνθεση είναι πιο έντονη σε ασπρόμαυρο και θέλαμε το κοινό να συγκεντρωθεί περισσότερο στην ιστορία, στο ανθρώπινο δράμα. Ήταν η πρώτη φορά που γυρίζω σε ασπρόμαυρο. Ο κινηματογραφιστής μου, Elemer Ragalyi, είναι 80 χρονών. Ήταν 5 ετών την εποχή που διαδραματίζεται αυτή η ιστορία, έχει κάποιες πολύ ατμοσφαιρικές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο. Το δίλημμα που θέτει η ιστορία απαιτεί μαύρο και άσπρο. Υπάρχει επίσης μια αναγέννηση του ασπρόμαυρου, το Instagram των παιδιών μου έχει ασπρόμαυρα φίλτρα. Υπάρχει, λοιπόν, και μερικές φορές είναι ο καλύτερος τρόπος για την εξέλιξη του δράματος.

Στο «1945» υπάρχει μία ιδιαίτερη αίσθηση από φιλμ γουέστερν, στα τοπία, στη μουσική υπόκρουση, στη σκληρότητα των ανθρώπων. Εάν ισχύει αυτό, είναι κάτι που έγινε σκόπιμα; 

Όλη η ιστορία διαδραματίζεται μέσα σε 3-4 ώρες μόνο, όπως σε μία αρχαία ελληνική τραγωδία. Μοιάζει με γουέστερν, συμφωνώ. Μία σημαντική αναφορά είναι το «High Νoon» (σ.σ. ελληνικός τίτλος «Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές»). Πάντα ήθελα να κάνω μία ταινία σε πραγματικό χρόνο μέσα από  διαφορετικές απόψεις διαφορετικών χαρακτήρων. Η ταινία κάνει αναφορά στο «High Noon» από αρκετές απόψεις: έχει μία απλή δομή που είναι εύκολα κατανοητή από τον καθένα, έχει το ρολόι που μετράει τις ώρες και το τρένο που φτάνει στο χωριό. Και τους ξένους που βρίσκονται στο τρένο. Και φυσικά την αγωνία, σαν θρίλερ. Τα μυστικά κουτσομπολιά που κυκλοφορούν στην πόλη. Στο τέλος όλα αλλάζουν, όμως όλοι θα θυμούνται αυτές τις λίγες ώρες που είχαν δραματική επίδραση στη ζωή της κοινωνίας του χωριού.

Ποια είναι η κατάσταση στην κινηματογραφική βιομηχανία της Ουγγαρίας σήμερα;

Ο ουγγρικός κινηματογράφος ανέκαθεν είχε επιτυχία στα φεστιβάλ αλλά είναι πραγματικά καλή εποχή τα τελευταία χρόνια με δύο Όσκαρ, και τη Χρυσή Άρκτο στην Ildikο Enyedi (σ.σ. τη σκηνοθέτρια του «On Body and Soul», που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας για το 2017). Ο ουγγρικός κινηματογράφος έχει επίσης πολύ χρώμα και η Ουγγαρία είναι υπερήφανη για την κινηματογραφική της κουλτούρα. Κάθε χρόνο βγαίνουν νέα ταλέντα, όπως αυτή την εβδομάδα: πάλι μία πρώτη ταινία που γνωρίζει επιτυχία στις Κάννες (σ.σ. η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Zsοfia Szilagyi’s «One Day» (Egy nap), που προβλήθηκε με επιτυχία στην Εβδομάδα των Κριτικών στις φετινές Κάννες και διαγωνίζεται για τη Χρυσή Κάμερα). 

Πιστεύετε ότι διαμορφώνεται σήμερα ένα ενιαίο ευρωπαϊκό προφίλ στον κινηματογράφο ή κάθε χώρα έχει το δικό της στιλ, τις αναφορές και το κοινό;

Μία ταινία είναι κάτι το προσωπικό και θα έπρεπε να χρησιμοποιεί τη δική της γλώσσα και να επικεντρώνεται στους δικούς της ήρωες. Φυσικά η γλώσσα και η χώρα είναι καθοριστικές με πολλούς τρόπους. Η Ουγγαρία έχει μακρά και επιτυχημένη κινηματογραφική παράδοση και έχει μία σημαντική θέση στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.

Κάποιοι από τους σκηνοθέτες που αγαπάτε και σας έχουν επηρεάσει;

Πριν γυρίσω το «1945» παρακολούθησα νεορεαλισμό. Ιταλικές ταινίες του Vittorio De Sica και του Rossellini. Επίσης παρακολούθησα από τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και αρχές ’50 ταινίες του Ingmar Bergman όπως «Η Έβδομη σφραγίδα». Άλλοι αγαπημένοι μου είναι σκηνοθέτες του τσέχικου και γαλλικού new wave: Forman, Menzel, Godard, Truffaut. 

Τι θα είναι η επόμενη ταινία σας;

Δουλεύω και πάλι επάνω σε ένα φιλμ εποχής, μία ταινία αθλητική, για κολυμβητές, μία ταινία ενηλικίωσης που διηγείται την ιστορία του πρώτου μας Ολυμπιονίκη, Alfréd Hajοs, που κέρδισε στους Αγώνες της Αθήνας, το 1896. Ήταν ένα φτωχό εβραιόπουλο και αργότερα έγινε ένας διάσημος αρχιτέκτονας. Μία πραγματική ιστορία.

26.6.18

In Darkness (2018)












Μία τυφλή πιανίστρια, η Sofia (Natalie Dormer), ακούει κατά λάθος ένα περίεργο θόρυβο στο διαμέρισμα πάνω από το δικό της ενώ την επομένη διαδίδεται αμέσως το νέο για τον βίαιο θάνατο της γειτόνισσάς της, Veronique (Emily Ratajkowski). 

Πρόκειται για την αρχή ενός ταξιδιού που ωθεί τη Sofia σε θανάσιμους κινδύνους μιας και έρχεται σε επαφή με τον πατέρα της εκλιπούσας, τον Milos Radic (Jan Bijvoet), έναν Σέρβο επιχειρηματία και φερόμενο ως εγκληματία πολέμου που κατηγορήθηκε για πράξεις γενοκτονίας κατά τον πόλεμο της Βοσνίας, ζητώντας στο Λονδίνο πολιτικό άσυλο. 

Αγνοώντας την αλήθεια, η Sofia ρισκάρει την ζωή της ψάχνοντας απαντήσεις και βυθιζόμενη σε έναν σκοτεινό κόσμο διαφθοράς, βαναυσότητας και του εκβιασμού. Καθώς τα μυστικά και από το δικό της παρελθόν θα συνδεθούν με έναν περίεργο τρόπο με τον φαύλο κύκλο απάτης του Radic, η Sofia θα επιδιώξει να εκδικηθεί για όσα η ίδια υπέφερε.